Operaster Pretty Yende bij Sinfonia Rotterdam
Sinfonia Rotterdam o.l.v. Conrad van Alphen. Met Pretty Yende, sopraan. Wolfgang Amadeus Mozart – Symfonie nr. 38, ‘Praagse’ en delen uit Le nozze di Figaro, Idomeneo, Exsultate Jubilate, Don Giovanni, Così fan tutte. Gehoord: 6 juni 2026, De Doelen, Grote zaal, Rotterdam
Door Peter Schlamilch
Het is heel bijzonder hoe Conrad van Alphen, dirigent van Sinfonia Rotterdam, het voor elkaar krijgt: hij weet keer op keer wereldsterren aan zijn sympathieke kamerorkest te verbinden. In 2022 en 2023 was het Maxim Vengerov, een van de allergrootste violisten ter wereld, die met Sinfonia speelde, een jaar later speelde de legendarische Russische pianist en dirigent Michail Pletnjov er alle pianoconcerten van Rachmaninoff en ook de beroemde pianiste Anna Fedorova is er regelmatig te gast. Sinfonia Rotterdam profileert zich als dynamisch kamerorkest dat naast opkomend talent ook grote namen aantrekt voor hun Classics-serie in zalen als De Doelen, Amare en Het Concertgebouw.
Concertvergunning
Afgelopen zaterdag was het de beurt aan superster Pretty Yende, de Zuid-Afrikaanse sopraan die alle grote theaters ter wereld afreist met haar innemende uitstraling en energieke toneelpersoonlijkheid – van de Bastille in Parijs, waar ze Traviata zingt, het San Carlo in Napels (Turandot), de festivals van Erl (Carmen) en Torre del Lago (Turandot) tot het Liceu in Barcelona (Bohème) en de Weense Staatsoper (Elisir en Figaro): overal is ze kind aan huis, en ze zong zelfs tijdens de kroning van Charles III en bij de heropening van de Notre-Dame in Parijs. Nu dus in de Rotterdamse Doelen, de no-nonsense concertzaal die zijn naam ontleent aan een groep stadsmuzikanten die regelmatig concerten gaf in een gebouw genaamd ‘De Doele’, een oud gebouw van een middeleeuws schuttersgilde dat in 1697 officieel een ‘concertvergunning’ kreeg. Het concert, dat uitsluitend uit werken van Mozart bestond, was zeer goed bezocht en kreeg veel bijval, heel knap voor een kamerorkest met ongetwijfeld beperkte middelen.
Kleine wondertjes
Begonnen werd met de ouverture uit Le nozze di Figaro, waarin Mozart de complete gekte en chaos van het operaverhaal laat horen, en dirigent van Alphen had er prima de sokken in, hij zette er vaart achter en zijn orkest volgde hem feilloos. De beide aria’s die erop volgden waren mooi van sfeer, maar wel wat langzaam – misschien de reden dat niet alle noten van Yende even trefzeker waren? Ze revancheerde zich groots in de aria Vado, ma dove?,waarin ze veel contact met publiek en de orkestmusici maakte en een prachtige stemming creëerde. De Praagse symfonie die erop volgde verliep uitstekend, hoewel iets meer ademing en agogiek (naar de belangrijke noten toe spelen) welkom waren geweest. De eerste hoboïst, steeds zijn instrument hoog opheffend, verrichtte kleine wondertjes.
Sturend en dwingend
Hoogtepunt waren het Exsultate Jubilate en Alleluja uit KV 165, waarin Pretty Yende uitermate overtuigend de vrolijke, haast opzwepende teksten naar voren bracht: ze straalde helemaal, en haar stem kwinkeleerde met gemak door de enorme zaal – een prachtige verschijning is ze. Nog maar kort tevoren had ze me toevertrouwd dat Mozart ‘haar vriend’ was, en dat ze zijn geluk wilde verspreiden, en dat was te zien en te merken: ze gaf zich helemaal! Het prachtige en mooi samengestelde programma ging verder met een uitstekend klinkende ouverture Don Giovanni,waarin de lage strijkers in de eerste maten lekker lang en agressief doorklonken terwijl de rest van de strijkers al zweeg: zo hoort het precies, want het drukt het sturende en dwingende karakter van de nare titel’held’ treffend uit. Conrad van Alphen dirigeert betrokken en enthousiast, weet zijn musici te inspireren en creëert een prachtige, informele sfeer in orkest en publiek door af en toe ook een grapje te maken of een veelbetekenende blik de zaal in te werpen. Heel leuk.
Theaterdier
Afgesloten werd met de aria Come scoglio uit Mozarts Così, de beroemde, dramatische aria waarin Fiordiligi haar onwrikbare trouw bezingt, zichzelf vergelijkt met een rots in de branding en zweert dat alleen de dood haar warme gevoelens voor haar geliefde kan veranderen. Ondanks haar theatrale verklaringen van eeuwige trouw en de grote sprongen in de muziek, bezwijkt ze later in de opera alsnog voor de verleiding en moet ze vergeven worden door haar geliefde, die het daar lang niet makkelijk mee heeft (maar het lukt!). Yende zette de aria inderdaad onbeweeglijk en sterk neer, en ze kroop werkelijk in de huid van haar personage en viel daarmee samen, volledig overtuigd van haar eigen kracht – prachtig om te zien, net als de ‘flirt’ met de fles wijn (of was het een doos chocolade?) die ze als dank gekregen had in de toegift: ze is een echt theaterdier, inclusief twee prachtige jurken per avond, en het was prachtig haar eens in Nederland mee te hebben mogen maken.
Peter Schlamilch
Credits: Portraits of Pretty Yende for Sony Classic
Meer info: sinfoniarotterdam.nl
