Igone brengt haar tweede galavoorstelling in Carré, maar dansers uit de Oekraïne leveren het vuurwerk.

Door Suus Blanke

Gehoord en gezien: 15 juni, Carré, Amsterdam

 

Het is bewonderenswaardig wanneer je op veertig jarige leeftijd als sterdanseres en muze van Hans van Manen het Nationaal Ballet verlaat en daarna een galavoorstelling met maar liefst vier voorstellingen in Carré (15 t/m 18 juni) organiseert. De eerste was in 2022 en kennelijk zo succesvol dat er dit jaar een tweede, volgens het programmaboekje een totaal andere, volgde. Igone de Jongh is voorlopig nog niet klaar met dansen.

Bij het betreden van Carré bleek dat Igone een enorme groep fans te hebben. Misschien mede dankzij het mooie weer kwamen vele vrouwen binnen in prachtige jurken en verzorgd opgemaakt. Er was aan af te lezen dat zij allen zo een fantastische danscarriere als die van Igone, die nu eenmaal voor weinigen is weggelegd, ooit hebben geambieerd. Alleen waren zij inmiddels iets minder slank dan de danseres zelf. Want eerlijk is eerlijk: Igone heeft nog steeds een figuur waar alle vrouwen op die leeftijd van dromen. En daar begon voor mij meteen het probleem. Want de bijna 44 jarige Igone kan technisch gesproken natuurlijk niet meer zo fantastisch dansen als twintig jaar geleden. Het lot dat alle dansers en sporters beschoren is. Igone opende het gala in de jurk, waarin zij poseert op een schitterende foto, die overal de stad Amsterdam op posters te bewonderen is. Verder dan een aantal stappen op de catwalk, op muziek van Alexandre Desplat, kwam ze echter niet…….

Deze keer werd ze tijdens het hele gala omringt door dansers van het United Ukrainian Ballet. Dit Oekraïense balletgezelschap werd in 2022 opgericht door Igone zelf en bestaat uit dansers die in ballingschap zijn vanwege de Russische invasie in Oekraïne. Het gezelschap is gevestigd in Den Haag. Niet dat we in Nederland geen fantastische dansers hebben, maar het zal Igone een goed gevoel geven dat ze op deze manier iets kan betekenen voor de Oekraïense vluchtelingen. En waarschijnlijk valt onder de Oekraïnse vlag ook meer subsidie en sponsorgeld binnen te halen..

Het thema van de voorstelling was Doorzettingsvermogen. En dat kan je Igone niet ontzeggen. Maar waarschijnlijk sloeg het op de oorlog in de Oekraïne. Want Eric Corton declameerde bijzonder goed teksten in die richting. Alleen is er bij mij niets van blijven hangen…… De verlichting van Marc Heinz was ook in oorlogsstijl. Terwijl buiten het theater de avondzon volop scheen, was het in het theater vooral erg donker. Vaak zo donker, dat de slechtzienden zich moesten inspannen, door met dichtgeknepen ogen naar het podium te turen. De dansers van het United Ukrainian Ballet droegen wat betreft de dans de avond. Wat een geweldige souplesse en acrobatiek hebben zij. Maar vooral hun sterke ensemblewerk viel op.

Als eerste kwam ‘Skinning’ van componist Gavin Bryars, waar Sascha Riva en Simone Repele op dansten als een soort zwervers in het donker. Hierna volgde ‘The Fool’ met onze Igone, die stond toe te kijken hoe Oleksii Kniazkov en Alexis Tutunnique dansten op de heerlijk muziek van Erving Berlin, Jerome Kern, Floyd Hunt en Cole Porter. Het verlangende wachten van Igone om met deze twee samen te mogen dansen duurde veel te lang. Maar uiteindelijk gebeurde het gelukkig toch….. Het volgende was een ensemble werk ‘Into The Blue’ op muziek van Òlaf Arnalds. Daarna kwam Igone met Matteo Miccini op het podium op muziek van Radiohead. Het Ballet-ensemble vervolgde met een spetterend Fight! op muziek van Deadmau5 (Joel Thomas Zimmerman) Vooral hier was het vuurwerk van het United Ukrainian Ballet te zien. Tussendoor declameerde Eric Corton zijn teksten .

Gelukkig was er ook een luchtige noot: Cabaretier Alex Klaasen vertelde dat hij auditie gedaan zou hebben bij Igone. Terwijl hij houterige danspassen maaktte vertelde hij dat de danseres hem geweldig goed, maar te klein vond. Daarom had ze hem afgewezen. Toch dansten ze samen op een verlicht podium ‘Pas de Deux d’un Rève’ op grappige muziek van Rossini. Deze was heel goed gekozen, en Alex Klaasen kon natuurlijk helemaal niet dansen en gracieuze balletdanseressen opvangen. Daardoor ging het publiek met een blij gevoel de pauze in.

Foto Angela Sterling: Igone de Jongh en Marijn Rademaker

 

De voorstelling werd voortgezet met een soort strijdlustige indianen op muziek van Audiomachine’s Manticore. En toen kwam eindelijk waar ik op zat te wachten: Een duet ‘Pertuition’ voor Igone de Jongh en Oleksii Kniazkov op muziek van Chopin in een choreografie van collega Marijn Rademaker. Een gewaardeerde vriend en collega van Igone, die tijdens zijn danscarriere bij het Nationaal Ballet ernstig geplaagd werd door knie-blessures en zo het dansen in 2018 moest opgeven.

Eindelijk werd iets verfijnds en gracieus gedanst, zoals wij Igone kenden. Maar dan de muziek. Terwijl alle eerdere muziek knalhard door de speakers schalden, verzorgd door Eric van Tijn en Marc Pos zat er nu een kleine pianist met een enorme blonde kuif achter de vleugel op een verhoogd podium. Dat deze pianist technish wat kon was duidelijk. De toonladders rolden over het podium, ondersteund door zware bassen. Maar toen de tijd vorderde begon de pianist veel fouten te maken en speelde niet meer stabiel. Bovendien was de vleugel lelijk versterkt (!) waardoor met name het hoge register blikkerig de zaal in knalde. Thuis gekomen heb ik even nagekeken wie deze pianist was. Och arme: De veertien jarige David Kooi. Bejubeld door De Nieuwe Muze, ( 27 april 2022 ) toen hij het Prinses Christina Concours won. Wat had ik hem graag een beter podium gegund onder betere condities. Zelf zal hij vast apetrots geweest zijn met deze uitnodiging. Maar ballet begeleiden is een ander vak en vraagt niet om snelle imponerende noten van een jonge hond.

Er was duidelijk bezuinigd op een ervaren pianist, want bij het volgende gedeelte ‘Äffi’, zong Frederique Spigt begeleid door Theo Sieben. Ik kan mij niet voorstellen dat zij dit optreden om niet hebben gedaan. Zij zongen en speelden muziek van Trent Rezor, Johnny Cash, Hugie Charles en Ross Parker. Maar wat vooral indruk maakte was de uitmuntende solodans van Matteo Miccini (op 16 juni vervangen door Maurus Gauthier) op een choreografie van Marco Goecke.

Tot slot kwam er nog een ensemble werk met een doodsaaie solo voor Igone op muziek van Arvo Pärt. Deze knalde weer hard uit de geluidsboxen, waaronder een steenkoud  Für Alina. Nu kan een ballet duidelijk neergezette muziek heel goed verdragen en is heel fijn voor de dansers. Maar van de lichte spirituele ideëën bleef niet veel over. Terwijl de naam van dit werk dat wel suggereerde: ‘I meet you where the Horizon ends’. Wederom op Muziek van Alexandre Desplat nam Igone de Jongh, samen met haar gasten, afscheid van het publiek, in dezelfde prachtige jurk als in het begin met een paar galante balletbewegingen.

 

 

Gelukkig was het voltallig publiek in Carré enthousiast. Maar bij het verlaten van het theater ik vroeg mij af, of het als balletdanseres toch niet beter is, op het hoogtepunt van je kunnen, definitief afscheid te nemen, dan op deze manier de Showbizz in te gaan. Het is een keuze………

Suus Blanke

Info:

 

David Kooij:

You May Also Like

Pianist/dirigent Shani in dubbelrol in Prokofiev: muzikaal huzarenstukje van de hoogste orde

Top-amateurorkesten in Concertgebouw

Mäkelä en Lozakovich spelen Dubbelconcert van Brahms als kamermuziek

Philzuid brengt beschaafde Beethoven