Drie delicate duo’s bij het intiemste jazzfestival in Leiden

Jazz in de Kamer Leiden. Baer Traa, zang, toetsen, gitaar, en Jorn ten Hoopen, gitaar; Jesse Schilderink, saxofoon, en Jadi Peperzak, gitaar; Trumbass: Joost Verbraak, trompet, en Sanne Verbogt, bas. Programma: eigen nummers en bewerkingen. Gezien: 15.10.2026, route 6 (Transvaal), Leiden.

Door Michael Klier

Vol verwachting fietsten we gisteren in het donker naar Leiden. we hadden kaartjes voor de 12^de editie van Jazz in de Kamer, ‘het intiemste festival van Nederland’ volgens de organisatie. Edwin van Veen zoekt al jaren de huiskamers, sinds afgelopen jaar bijgestaan door gitarist Aron Raams (programmering) en zijn vrouw Eva Gresnigt-Raams (zakelijk). Met zijn z’n vijfentwintigen zit je intiem in een ruime Leidse huiskamer. Elk concert duurt een half uur. Daarna loopt of fietst de groep jazzliefhebbers samen met een gids naar nog twee locaties in de buurt.

Route 6

Dit jaar was er een nieuwe, zesde route bijgekomen. Dat betekende in totaal 18 huiskamers en 18 concerten, die gisteren drie keer, steeds voor een ander publiek, gespeeld werden. Na het beluisteren van muziekvoorbeelden van de artiesten hadden wij gekozen voor de route in de wijk Transvaal. Het startpunt was het meest spannende. Had ik het adres goed opgeschreven? Gelukkig wel: de gids stond al buiten op ons te wachten.

Baer Traa en Jorn ten Hoopen

In de gang al kwamen we zanger Baer Traa tegen. Traa is een Nederlandse singer-songwriter, multi-instrumentalist en producer. In zijn songs mengt hij groove, humor en sensualiteit met de soul en rock van de jaren zeventig. Samen met gitarist Jorn ten Hoopen, met wie hij al tien jaar samenwerkt, speelde hij in Andrea’s woonkamer muziek van zijn debuutalbum Afternoon Stretch. Traa speelde keyboard en wisselde naar gitaar in het laatste nummer Stone cold woman. De titelsong klonk een beetje naar Michael Franks. Traa heeft een zeer wendbare stem met veel nuances. Ten Hoopen schitterde in zijn mooie, soms humoristische soli, maar bleef op deze avond veroordeeld tot sidekick.

Jesse Schilderink en Jadi Peperzak

Heel anders pakte het tweede duo van de avond uit. In een prachtig voormalig lustoord aan de Rijn, dat ik nog kende van de vorige editie, speelden tenorsaxofonist Jesse Schilderink en gitarist Jadi Peperzak een echte duoset. Schilderink vertelde hoe ze tijdens het spelen met minimale afspraken op elkaar reageerden en zo de basis legden voor steeds nieuwe muzikale avonturen. Hun inspiratiebron voor deze avond waren songs van The Beatles. Ze begonnen met een zwoele versie van Eleanor Rigby en eindigden met een virtuoos uitgevoerde Blackbird. Daartussenin stonden hun eigen composities op de rol. Schilderink mengde zijn hese sax-geluid passend bij de fantastische akoestiek van het huis met veel geblazen lucht. Daarmee zette hij een intens meditatieve sfeer neer.

Virtuoze gitaarsoli

Peperzak speelde werkelijk de sterren van de hemel. In het voorjaar kwam zijn debuutalbum Amity uit, met zijn eigen Quartet. Een van zijn helden is Pat Metheny, en dat was geregeld te horen. Als tiener kon ik niet genoeg krijgen van diens New Chautauqua. Heerlijk om door Peperzaks galmend akkoordspel daaraan herinnerd te worden. Ik had nog uren lang naar zijn fantasievolle en verrassend vingervlugge soli kunnen luisteren.

Trumbass

Onze huiskamertocht eindigde met Trumbass. Joost Verbraak op trompet en Sanne Verbogt op bas zaten vier meter uit elkaar omringd door ons, de luisteraars. Aanstekelijk swingend improviseerden zij op een mix van jazz, pop en wereldmuziek. Zij musiceerden absoluut gelijkwaardig met veel moed en passie.  Luister hier zelf naar hun Fruity Friday, een opname die ze vandaag pas op socials publiceerden: https://www.youtube.com/watch?v=fZtB1BamKkM

Nino Rota

Het publiek werd meegenomen langs melodieuze, vaak groovende thema’s en moest ook klappend de beat leveren. Indrukwekkend was hun bewerking van de Nino Rota’s filmmuziek uit de openingsscene van Godfather II. De meeste nummers waren kort en omdat wij de laatste groep waren kregen we drie extra songs als toegift. Hun speelse versie van Barby Girl van Aqua was even geraffineerd als meeslepend.

Het was puur genot om zulke sympathieke en inspirerende musici van zo dichtbij mee te maken. Het was weer een geslaagde editie van dit inderdaad intieme festival.
Ik kijk nu al uit naar volgend jaar.

Michae Klier

Foto: Joke Schot, Sem Rietstap

Deze recensie verschijnt ook op: https://musicwork.shop/blog/