NDT 2 Programma: The edge of things. Jermaine Spivey: Once…Never…and again; Ethan Colangelo: entropy; Alexander Ekman: FIT. Gezien: 26 september 2025, Amare Den Haag, Muziekgebouw.

Door Michael Klier

 

Toeval bestaat niet!? Hoe dan ook, sommige toevallige ontmoetingen maken het leven wel erg leuk! Voor aanvang van de nieuwe voorstelling van NDT 2, de jonge zuster-company van NDT 1 zat ik al iets eerder in de zaal. Ik kwam met mijn buurvrouw in gesprek. Ze vertelde dat ze net over was uit Canada om haar zoon, een van de NDT-dansers te zien. En juist deze Joey Gertin danste later een aangrijpende solo in entropy, het gloednieuwe stuk van de jonge, eveneens Canadese choreograaf Ethan Colangelo.

 

 

Colangelo: Rave  

Colangelo begon zijn weg naar het podium als freestyle snowboarder. Van de besneeuwde pistes in Canada stapte hij over naar een leven vol dans en choreografie. Zijn eerste introductie met de dansvorm was met geweldige makers en docenten zoals Jermaine Spivey en Crystal Pite. In zijn bewegingstaal vol snelheid, momentum en durf, zie je af en toe nog iets terug van zijn snowboard-achtergrond. Voor zijn eerste creatie bij NDT 2 onderzoekt Colangelo samen met de NDT-dansers de Rave-cultuur.

 

Escapisme

Coangelo: ‘Het uitgaansleven is tegenwoordig erg intens en bijna hedonistisch te noemen. We proberen ergens aan te ontsnappen, wat niet zo gek is gezien hoe de wereld er nu aan toe is. Om dat gevoel van uitgaansleven op het podium tot leven te brengen, heb ik samen met mijn decorontwerper (Christina Nyffeler) een soort gedeconstrueerde discobal gecreëerd die als een soort amoebe achterin het podium beweegt. Het fluctueert, het ademt lijkt wel.’

 

 

Angst en euforie

Hoe intensiteit en kwetsbaarheid, angst en blijdschap naast elkaar kunnen bestaan, daarover vertelt Coangelo’s choreografie voor acht dansers. De pulserende muziek van Ben Waters en Hologramme komt eveneens uit Canada. Halverwege verandert de sfeer van Entropy radicaal. De muziek wordt door toegevoegde zang opeens lyrisch. Dan begint Gertin met zijn expressieve solo die later overgaat in een fascinerende pas de deux. Na de flitsende uniformiteit van het begin stonden contact en overgave hier echt centraal.

 

 

Spivey: abstract werk met improvisatie

De avond begon met Once…Never…and again, een nieuw werk van Jermaine Spivey. Sinds zijn intrigerende Codes of Conduct (2023) is hij associate choreograaf bij NDT. Spivey’s choreografie is een abstract werk. De vier dansers telden hoorbaar af maar niet op een gebruikelijke manier (3,3; 18,19). Spivey combineert structuur met spontaniteit en improvisatie, die hij vergelijkt met het spelen in een jazzorkest. Zijn focus ligt niet op een verhaal maar op de fascinatie die uitgaat van een even soepele als virtuoos beheerste danstechniek.

 

 

Ekman: Hoor ik bij jou of niet?

Alexander Ekman heeft zijn FIT uit het jaar 2018 grondig bijgeschaafd. Het is nu een speels-vrolijke en energieke verkenning van wat het betekent om bij een groep te horen. 14 dansers stonden aan het begin naast elkaar vooraan het podium en beloofden in koor om het publiek een onvergetelijke avond te bieden. Maar er was één danseres met bril die er niet bij paste. Wat zij ook probeerde, haar plek bleef buiten de groep.

 

 

Tegen de stroom zwemmen

Als dirigent en opzweepster had deze enkeling mooie momenten. Maar ze wilde duidelijk niet steeds tegen de stroom in blijven zwemmen. Op het moment dat iedereen onder het dansen een zwart jasje aantrok, conformeerde ze zich uiteindelijk schoorvoetend. Maar zelfs met jasje werd haar een plek binnen de groep geweigerd.

Op de swingende muziek van Dave Brubecks Take Five vloog Ekmans bruisende choreografie in een mum van tijd voorbij. Aan het eind begon het spel opnieuw, dit keer met een nieuw buitenbeentje. Maar deze paradeerde vol trots met zijn gele korte broek langs de groep.

Fit slaagt erin om op een prachtige manier het complexe onderwerp van groepsdruk en conformisme voor jonge mensen op het podium te brengen. Wat een feest!

Michael Klier

Foto’s: Rahi Rezvani, Felix Bonnevie

Deze recensie verschijnt ook op https://musicwork.shop/blog/

 

Info:

www.amare.nl