Arooj Aftab, London Contempory Orchestra o.l.v. Robert Ames. Solisten: James McVinnie, orgel, Daniel Wohl, electronica, Petros Klampanis, bas, Engin Gunaydin, drums. Programma: Aftab/Wohl Prelude for an Old Friend, Aftab/Wohl Rise, Again, Aftab/Wohl Tell Me Later (wereldpremière), Aftab, Songs. Holland Festival, NTR ZaterdagMatinee. Gezien: 13 juni 2026, Concertgebouw, Amsterdam.

Door Michael Klier

 

Arooj Aftab heeft een fantastische stem! De songs op haar twee albums zijn boeiend en op haar video’s zie je veel interactie tussen haar en haar band. Afgelopen zaterdag zong ze in Amsterdam op het Holland Festival in de NTR ZaterdagMatinee. Dit optreden was helaas minder geslaagd. In de eerste helft van het concert werd muziek gespeeld die Aftab samen met Daniel Wohl had gecomponeerd. In deze stukken was haar stem helaas alleen via een bandopname te horen. Daarna trad ze op met een orkest. Maar de arrangementen waren taai, de zaalversterking was verre van ideaal en er was geen podiumverlichting. Aftab zei dit erg jammer te vinden, maar er was haar verteld dat dat in dit oude gebouw niet mogelijk was!

 

 

Prelude for an old friend

Het concert begon al met een merkwaardigheidje. Het London Contempory Orchestra zat op het podium, het werd stil in de zaal en vanaf de grote trap liep iemand van de trap naar beneden. Allemaal zoals het concertpubliek het gewend is. Maar halverwege stopte deze man op de hoogte van de orgel: het was James McVinnie, organist van het openingsstuk, Prelude for an old friend. Dit stuk hadden Aftab en Wohl special voor een concert in de VS gecomponeerd waar ook de volgende compositie vertoond werd.

 

 

Rise, Again

Rise, Again is filmmuziek voor een korte film. Maar helaas werd de film er niet bij vertoond. In het programmaboek werd de inhoud van de film wel beschreven, maar zonder echte filmbeelden bleef de muziek, die was voortgekomen uit improvisaties, ronduit saai. De concertmeester had enkele mooie solo’s maar via de speakers (het waren er duidelijk minder dan bij andere versterkte concerten) klonk alles een beetje hetzelfde. Ook hier werden elektronische sounds met de live orkestklank gemixt en hoorde je eveneens de stem van Aftab die ‘I see you again’ eindeloos herhaalde. Deze presentatie was vis noch vlees.

 

 

Wereldpremière

De daaropvolgende wereldpremière van Tell me later bracht evenmin verlichting. Het stuk is gebaseerd op een liedmelodie van Aftab. Het begon met haar mooie stem. Wat een gemis dat ze ervoor gekozen had om dit niet live te zingen. Na een mooie strijkersinleiding produceerde de zaalversterking van het orkest al snel weer een modieuze geluidssaus. Er was weinig opbouw of spanning in deze compositie en dat ondanks dat de musici duidelijk hoorbaar hun best deden. Ik kreeg het gevoel in een filmpresentatie terecht te zijn gekomen waar de projectie van de beelden het niet deed. De tekst die Aftab in het Engels zong gaf eveneens weinig hoop noch afwisseling.

 

 

Songs

Na de pauze was nog maar de helft van het orkest op het podium. In plaats daarvan stond er nu een drumset en een bassist achter het orkest. Eindelijk verscheen Aftab nu zelf op het podium naast dirigent Robert Ames. Wat was het een verademing om eindelijk haar zijdeachtig donkere stem te horen. Met haar handen benadrukte ze af en toe een muzikale wending of reikte daarmee uit naar de musici. Tussen de songs door sprak ze het publiek charmant toe. Het werd al snel duidelijk dat ze een jonger publiek gewend was toen ze een grap wilde vertellen waarvan de clou voor 60 + niet werkte.

Na een zestal mooie nummers en een toegift was haar optreden helaas al weer voorbij. De songs zijn in mijn optiek veel mooier in de oorspronkelijke versie met kleine bezetting. Maar nogmaals: wat een mooie stem.

Michael Klier

Foto’s: Milagro Elstak, Ravi Smits

 

De recensie verschijnt ook op https://musicwork.shop/blog/

 

Info

https://www.hollandfestival.nl