NDT 1 en Het Balletorkest. Holland Dance Festival. Programma: Wildsong. Kid in a candy shop, Jan Martens; Horses, Marcos Morau. Gezien: 5 februari 2026, Amare, Den Haag.

Door Michael Klier

 

Je geeft je ogen flink de kost! En toch weet je niet waar je moet kijken, zo veel gebeurt er bij de nieuwe NDT-voorstelling Wildsong! Tijdens dit 40 minuten durende dansspektakel kwamen 22 dansers van alle kanten het podium op. Hun unieke lichaamsexpressie was exact op de opzwepende muziek afgestemd. Badend in steeds andere kleuren licht (Jan Fedinger) ontstonden er steeds nieuwe constellaties van dansers en geometrische patronen. Ten overvloede draaiden op de achtergrond betoverende video’s (Ennya Larmit) van razendsnel ontluikende tropische bloemen.

 

 

 

Jan Martens

Als een kind in een snoepwinkel voelde choreograaf Jan Martens zich letterlijk, toen hij acht weken geleden met haast alle dansers begon zijn eerste creatie voor NDT 1 te maken. Voor de opening van de 20e editie van het Holland Dance Festival beschikte hij bovendien over het Balletorkest als live muziekbegeleiding. 12 jaar geleden brak Martens door met zijn minimalistische The dog days are over, waarvan de nieuwe versie 2.0 over 2 maanden in Amsterdam te zien is. Groter kan het verschil met de première van Kid in a candy shop niet zijn.

 

 

Individuele verantwoording

Op de overtuigend gespeelde virtuoze muziek van Julia Wolfe’s Pretty en Hanna Kulenty’s GG Concerto ontvouwde zich een overdaad aan verschillende stijlen en individuele hoogstandjes. Martens stelt zich de vraag: wat kan dans aan betekenis geven? Een van zijn antwoorden is het maken van ‘democratische choreografieën’. Elke danser neemt verantwoording door trouw te zijn aan zijn eigen expressieve manier van dansen.

 

 

 

Walsen

Martens stukken hebben geen duidelijk narratief. De toeschouwer mag zelf naar verbindingen zoeken in dit grootscheepse spektakel. Zo ontwaarde ik links vooraan een woeste pas de deux die veel weg had van een woordenwisseling onder intieme partners. Toen de muziek opeens wisselde walsten de twee ter verzoening naar achteren. Op hetzelfde moment begonnen drie mannen met elkaar te walsen. Wat op het eerste gezicht bizar oogde overtuigde seconden later door soepele gratie en perfectie.

 

 

Marcos Morau

Na de pauze slaagden de dansers van NDT 1 erin om met Horses van Marcos Morau een totaal andere en tegelijk even intieme en raadselachtige voorstelling neer te zetten. De Spaanse choreograaf richtte in 2005 in Barcelona zijn gezelschap La Veronal op, waarin dans, toneel, kostuum en licht, maar ook film, fotografie en literatuur gelijkwaardige partners zijn. Terwijl het publiek nog de zaal in stroomde, begon een NDT-danser met rode pruik een eindeloze stroom slapstickbewegingen op het nauwelijks verlichte podium (Silvia Delagneau). Op virtuoze wijze knoopte hij zijn ledematen los om steeds nieuwe adembenemende lichaamssculpturen te creëren.

 

 

Straatlantarens

Ondertussen stemden de muzikanten van het balletorkest hun instrumenten en hoorde je een klagende klarinetmelodie. Het podium (decor Max Glaenzel) was aan de achterkant open en bood een vrij uitzicht op rekwisieten, podiumonderdelen en decoratiemateriaal. Ouderwetse straatlantaarns dienden als de dominante decorstukken, die door de elf dansers met de lamp op de grond over het podium werden gesleept. Hun om de beurt opflakkerende licht trok verschillende dansers op magische wijze aan en was tegelijkertijd een metafoor voor de bekende behoefte om in de schijnwerpers te staan.

 

 

Carrousel

De lantaarnpalen deden eveneens dienst als bewegend klimrek. Het absolute hoogtepunt werd geïnitieerd door een danser die twee aan elkaar gelaste lantaarns aan de basis rondjes liet draaien boven zijn hoofd op uitgestrekte armen. Onder het daaruit resulterende carrousel danste het ensemble op briljante wijze gewaagde figuren waarin ze elkaar kwijtraakten en weer terugvonden. Morau’s choreografieën, die – zoals hij zelf zegt – altijd monstruositeit en schoonheid combineren, maakten gisteren in Den Haag terecht een storm van enthousiasme los bij het publiek.

Michel Klier

Foto’s: Rahi Rezvani, Laetitia Bica

 

 

Info:

https://www.ndt.nl/

 

 

*Deze recensie verschijnt ook op https://musicwork.shop/blog/