Het Muziek o.l.v. Clark Rundell, Claire Edwardes, percussie. Programma: Ivan Vukosavljević Dead in Love(wereldpremière), Kate Moore Percussion Concerto Storm Oratory (wereldpremière). Minimal Music Festival. Gehoord: 16 april 2026, Muziekgebouw, Amsterdam.

Door Michael Klier

 

Wat is dit? vroeg ik me af. Net voor het begin van het openingsconcert van de al weer negende editie het Amsterdamse Minimal Music Festival werden vier sitarachtige instrumenten het podium op gedragen. De vier instrumenten speelden een centrale rol in de wereldpremière van Ivan Vukosavljević. Het waren, heb ik ondertussen opgezocht, tanpura’s: langhalzige tokkelinstrumenten met vier (soms 5) snaren, veelgebruikt in de Indiase muziek. Ze lijken op een vereenvoudigde sitar en worden eveneens vervaardigd uit een kalebas of pompoen. Het publiek mocht gisteren 70 minuten lang genieten van hun meditatieve klanken.

 

 

Dead in Love

De Servische componist Vukosavljevic heeft de titel voor zijn stuk aan een boek van de Franse mystica Marguerite Porete (1258 – 1310) ontnomen. In De spiegel der eenvoudige zielen onderneemt de Ziel (als personage) een reis naar de vereniging met God. Dead in Love zou je dus kunnen beschrijven als een spirituele zoektocht naar goddelijke liefde, uitgevoerd door 13 musici. Vukosavljevic verdiepte zich onlangs in instrumenten als de sarod (een ander Indiaas snaarinstrument) en het klavecimbel. Bovendien onderzocht hij westerse stemmingssystemen uit het verleden.

 

 

Vuig karakter

Deze stemmingen van de middeleeuwen tot de barok combineerde hij met de microtonen zoals die gebruikelijk zijn in de Indiase muziek. ‘Als je instrumenten daarin stemt kun je heel pure akkoorden produceren, maar ook samenklanken met een ronduit vuig karakter. Als je een melodie langs die akkoorden laat gaan, verandert de context steeds’, legt hij uit. Dead in Love bestaat uit negen delen waarin behalve boven genoemde instrumenten ook een analoge synthesizer op de voorgrond komt te staan. De componist improviseerde ook zelf als solist op diverse instrumenten en regisseerde zo zijn reis door mystieke klankwerelden. Door eindeloos op elkaar lijkende klankvelden te herhalen leek uiteindelijk de tijd stil te staan.

 

 

Storm Oratory

Uit een volledig andere koker kwam na de pauze Storm Oratory van Kate Moore. De Australische schreef een slagwerkconcert voor haar landgenote, percussioniste Claire Edwardes. De twee kennen elkaar al vanaf middelbare schooltijd. Toen verwerkte Moore op vijftienjarige leeftijd haar indrukken van haar eerste avontuurlijke outdoor-reis. Al in dit eerste werk was Edwardes haar soliste. En dit werk was het begin van haar loopbaan als componiste. Moore heeft dan ook Storm Oratory Edwardes op het lijf geschreven.

 

 

Claire Edwardes

Na een inleiding in klassieke stijl van strijkers en houtblazers begon Edwardes op marimba. Ze speelde beheerst en zangerig. In een duet met pianiste Pauline Post bleven de twee minutenlang in ingewikkelde ritmes om elkaar heen draaien. In de volgende cadens nam de soliste alle ruimte om haar vingervlugge virtuositeit tentoon te spreiden. Maar werkelijk adembenemend was haar stokbeheersing op een drumset met bekken en verschillende tomtoms. Haar zeer gedifferentieerde klankproductie was niet minder dan goddelijk! Edwardes is echt een fantastische percussioniste.

 

 

Het nieuwe stuk van Moore is duidelijk een eerbetoon aan de kwaliteiten van Edwardes. ‘Ik weet precies wat ze leuk vindt om te spelen’, zei ze in de inleiding. Ze schreef dus alles binnen haar comfortzone. De uitvoering was hoe dan ook fenomenaal. Ik miste alleen de compositorische uitdaging!

Michel Klier

Foto’s: Jeff Zimberlin, Wouter Le Duc e.a.

 

 

De recensie verschijnt ook op https://musicwork.shop/blog/

 

Info:

www.muziekgebouw.nl