Zuid-Amerikaanse dansen op hemelse muziek

Nina Laisné, Último Helecho. Soliksten: François Chaignaud, Nadia Larcher, dans en zang, Rémi Lécorché, Nicolas Vazquez, Cyril Bernhard, Jean‑Baptiste Henry, Daniel Zapico, Vanesa Garcia, muziek. Julidans. Gezien: 12 juli 2026, ITA.

Door Michael Klier

 

De muziek komt uit de hemel aan het begin van de Julidans voorstelling Último Helecho. Uit het pikdonker komen langzaam drie barok-posaunisten ter voorschijn. Zij staan, zo ontdekt het publiek met toenemende lichtinval, op een metershoog decorstuk dat zo uit een barokopera zou kunnen komen. De muziek die ze spelen is een vidala litúrgicar uit Argentinië, gevolgd door een driestemmig Ordinarium uit de zestiende eeuw. De drie musici bewegen organisch onder het spelen in een beeldende choreografie. De koperen schuiven van hun instrument dreigen elkaar daarbij steeds weer te raken.

 

 

Podium-spektakel

Wat zich vanuit hier de volgende 70 minuten ontwikkelt is deels concert, deels dansvoorstelling, maar bovenal een meeslepende performance op Zuid-Amerikaanse ritmes. Dit podium-spektakel is door beeldend kunstenaar en filmmaker Nina Laisné samen met haar vaste medewerker, de danser en choreograaf François Chaignaud en de Argentijnse zangeres en componist Nadia Larcher ontwikkeld. Larcher en Chaignaud dansen en zingen in prachtige kostuums en worden muzikaal begeleid door 6 fantastische musici met exotische instrumenten zoals de Huacrapuco, de serpent of de sachaguitarra. Naast Daniel Zapico op de theorbe is Jean‑Baptiste Henry op bandoneon de meest opvallende muzikant.

 

 

Nina Laisné

Laisné werkt al jaren (vroeger onder de naam Nino Laisné) aan een uniek universum met een rijke en suggestieve beeldtaal. Die legt ze vast op foto’s en in filmwerken, maar eveneens in op wulpse opera’s lijkende voorstellingen. Ze verwerkt daarin historische en sociologische elementen, kunst, volkstradities en zelfs cabaret. De meeste van haar werken zijn beïnvloed door de Spaanstalige cultuur. Ze woont in Frankrijk en Madrid. In Último Helecho worden 17 karakteristieke muziekstukken heel knap naadloos aan elkaar geregen. De titel komt voort uit het laatste stuk, een festejo van de beroemde Peruaanse zangeres Chabuca Granda.

 

un spectacle de Nina Laisné avec François Chaignaud et Nadia Larcher

 

Feestelijk

Deze feestelijke voorstelling vertelt geen stringent verhaal, maar biedt een inkijkje in oude culturele roots. De fantasievolle kostuums van Sarah Duvert en Florence Bruchon laten associaties opkomen met bomen en varens uit de titel (vertaald: De laatste varen), maar in Granda’s tekst gaat het om liefdesverdriet. Tegelijkertijd geven de combinatie van renaissance instrumenten en gestileerde dans een indruk van vitaliteit, expressies en ritmes van de Zuid-Amerikaanse inheemse volkeren die door Europese culturen naar de achtergrond verdrongen zijn. Laisné, Chaignaud en Larcher verwerken hun hypnotiserende mix van liederen en dansen tot een creatie van barokke esthetiek en Zuid-Amerikaanse mythologieën.

 

F

rançois Chaignaud

Dat de dans daarbij niet op de voorgrond staat is niet erg. Chaignaud is een indrukwekkende danser die alle aandacht naar zich toe weet te trekken. Maar vaak danst hij samen met Larcher, die duidelijk minder in haar lichaam thuis is. Alleen in de cabaret-achtige scenes pakt dat geweldig uit. Daarom is het een ware uitputtingsslacht voor Chaignaud, die aan het eind van een ware Flamencoslacht tijd nodig heeft om weer op adem te komen. Gelukkig vangen de geweldig improviserende musici dit op.

 

 

Nadia Larcher

Larcher heeft een aantal van de teksten meegeschreven en zingt het merendeel van de liederen steeds indringend, maar mist soms volume. Dat maakt ze bijna altijd weer goed met haar overvloedige expressiviteit. Alleen in de laatste copla die zij en Chaignaud onbegeleid samen zingen is de zuiverheid helaas zoek.

Voor het laatste lied Me he de guardar verzamelen alle musici en dansers zich weer boven in de hemel. Maar nu geeft Vanesa Garcia op de cajon energiek de maat aan en wordt het jubel en vreugde op zijn Zuid-Amerikaans. Onvergetelijk mooi!

Michael Klier

Foto’s: Lais Pereira, Blandine Soulage

 

De recensie verschijnt ook op https://musicwork.shop/blog/

 

Info:

https://julidans.nl/nl/

 

You May Also Like

Quatuor Van Kuijk biedt fascinerende inkijk in anderhalve eeuw strijkkwartetliteratuur

Stravinsky’s Le Sacre du Printemps blijft ook 113 jaar later een onthutsende luisterervaring

Pianist Fujita en dirigent Nagano vinden elkaar in helder gespeelde Beethoven

Spinvis relaxed op Wonderfeel