Protect Ukraine (benefietconcert). Anna Fedorova, Borys Fedorov, Yulianna Beziazychna en Ivan Petrenko, piano, Daniel Rowland en Floor Le Coultre, viool, Maja Bogdanović en Benedict Kloeckner, cello, Nicholas Santangelo Schwartz, contrabas, Ellen ten Damme, zang (surprise guest), Gijs Scholten van Aschat (presentatie). Werken van Chopin, Vasks, Vivaldi, Bottesini, Skoryk, Brahms, Revutsky, De Falla, Atterberg, en Shaygin. Gehoord: 8 november 2026, Concertgebouw, Grote Zaal, Amsterdam
Door Peter Schlamilch
Het was een bijzondere avond in het Concertgebouw: Anna Fedorova, de in Kiev geboren maar in Amsterdam woonachtige meesterpianiste organiseerde, ruim zes maanden zwanger, samen met haar partner, de Amerikaan Nicholas Schwartz, contrabassist in het Concertgebouworkest, een groots benefietconcert voor Oekraïne. De Grote Zaal was uitverkocht en er waren talloze prominenten aanwezig, waaronder de hoofdstedelijke burgemeester.
Spectaculair en vlekkeloos
Fedorova en Schwartz hadden enkele van de studenten aan hun in Den Haag gevestigde muziekinstituut, de Davidsbündler Music Academy, gevraagd om op te treden, en de allerjongste daarvan, de pas 12-jarige Oekraïens-Nederlandse pianiste Yulianna Beziazychna, mocht de aftrap doen. Beziazychna won in 2026 zowel het Prinses Christina Concours als het Koninklijk Concertgebouw Concours en geldt als groot talent, en terecht: de mooie Walsvan de Oekraïense componist, dirigent en pianist Myroslav Skoryk (1938–2020), in 1947 met zijn familie onder het Stalinistische regime gedeporteerd naar Siberië, klonk poëtisch en verfijnd.
Haar duet met de eveneens Oekraïense concertpianist Ivan Petrenko (18), die deel uitmaakt van het AVROTROS-talentontwikkelingstraject VIRTUOOS en eerste prijzen won bij onder meer de Fujairah International Piano Competition en de Enschede International Piano Competition, klonk krachtig, pittig en geestdriftig – perfect voor Brahms’ Zesde Hongaarse Dans, dus. Petrenko speelde daarna, mooi en geconcentreerd, de aanvankelijk grillige maar hoopvol eindigende Prelude in fis van de ook al Oekraïense componist en muziekpedagoog Levko Revutsky (1889–1977), gevolgd door De Falla’s uiterst virtuoze Danza ritual del fuego, dat spectaculair en vlekkeloos verliep: hij kan een hele grote worden!
Kleuren van de regenboog
Een ontroerend moment was het optreden van Anna Fedorova’s vader, tevens hoofddocent aan de Davidsbündler Academy: Chopins Nocturne op. 15 nr. 2 klonk in zijn handen weemoedig en dichterlijk – Borys Fedorov vertelt, als ervaren meesterpianist, een doorleefd verhaal, gecombineerd met een diepe en geprononceerde klankschoonheid. Zijn dochter was echter het absolute hoogtepunt van de avond: haar Derde pianosonate van Chopin was een half uur internationale klasse, met een stormachtig begin en een hemels mooi gespeeld tweede thema dat het publiek muisstil maakte. Dit alles met een grote technische perfectie en een verhalende stijl die ze duidelijk van geen vreemde heeft: ook Anna bouwt haar voordracht perfect en organisch op, en laat daarbij alle stemmen in Chopins textuur aan het woord, waardoor een diep en gelaagd beeld van het werk ontstaat, waarbij ze bijna ‘spelenderwijs’ haar aandacht van melodie, via de middenstemmen naar de bas laat ‘dwalen’, en weer terug. Daarbij komt dat de pianiste met het grootste gemak werkelijk alle kleuren van de regenboog lijkt te kunnen oproepen, en schijnbaar eenvoudig van lieflijke naar pijnlijke emoties kan overschakelen, en van dreiging naar zachtmoedigheid: heel bijzonder. Het snelle tweede deel was puntgaaf en vurig, in het derde was het hoofdthema, met die stijgende sext, werkelijk beeldschoon en het moeilijke slotdeel was vol vaart, technisch perfect en prachtig van klank.
Maanverlichte nacht
In de tweede helft van het pauzeloze programma kwamen de strijkers van de Academy aan bod, aangevuurd door hun leermeesters Daniel Rowland en Maja Bogdanović, die samen een vlot stuk van Vivaldi speelden, gevolgd door Anna’s partner Nicholas Schwartz, die de hondsmoeilijke Tarantella van Giovanni Bottesini bracht, zijn contrabas een toon hoger gestemd om meer helderheid en projectie te verkrijgen. Schwartz droeg de razendsnelle en virtuoze Zuid-Italiaanse dans, die het uiterste vraagt van de solist, perfect voor – met razendsnelle toonladders, grote sprongen in de hoogste duimposities en vele flageoletten. De daaropvolgende Pantomime voor viool en altviool van de Zweedse laatromantische componist en dirigent Kurt Atterberg (1887–1974) was interessant, stemmig maar niet zonder intonatieproblemen, en het langzame Angel (2020) van voor strijkorkest, van de Oekraïens-Nederlandse componist Maxim Shalygin, vond ik vooral langdradig.
Gelukkig was daar de verrassingsgast Ellen ten Damme, die de zaal oppepte, begeleid door een (letterlijk) vol op het orgel uitpakkende Anna Fedorova – wat een leuk idee! Eerst een lied van Edith Piaf, toen een prachtig teder Oekraïens avondlied (Ніч яка місячна – Wat een maanverlichte nacht) en tot slot het opzwepende protestlied uit de jaren ’70 Non, non, rien n’a changé van het Franse jongenskoor Les Poppys, inclusief handstand en spagaat van Ten Damme: een swingend einde van een prachtige avond met een serieus doel – de bouw van een ondergronds ziekenhuis – overigens leuk en geestig gepresenteerd door Gijs Scholten van Aschat, die vertelde dat hij Oekraïne onlangs zelf bezocht.
Peter Schlamilch
Meer info:
