Serie Vreindenloterij Zomerconcerten. Maria Warenberg, sopraan, Isaac Lottman, cello en Pallavi Mahidhara, piano. Werken van o.a. Tchaikovsky, Rachmaninoff, Prokofjev, Strauss, Viardot en Piazzolla. Gehoord op 11 augustus 2026 in het Concertgebouw Amsterdam.

Door Suus Blanke

 

Balende broer

Toeval of niet, het lijkt erop dat steeds meer broers en zusters gezamelijk optreden. Bijvoorbeeld de broers Jussen, Omri en Ori Epstein van het Buschtrio, leden van de Kenneh Masons familie uit Engeland die onlangs nog werden vervangen door broer en zus Nicolas en Ella van Poucke in het Muziekgebouw aan het IJ. Deze avond was het de beurt aan broer Alexander (cello) en zus Maria Warenberg (sopraan) in het Concertgebouw. Een bijzondere combinatie, waardoor zelden uitgevoerd repertoire gespeeld zou gaan worden. Bij aanvang van het concert bleek cellist Alexander echter balend in zijn ziekbed te liggen, maar werd uitstekend vervangen door de Amsterdammer Isaac Lottman, die op 2 december 2026 in de serie Jonge Nedelanders in het Concertgebouw gaat optreden samen mét zijn zus, violiste Yente Lottman. Broer en zus vormen duo Fatalis en zullen worden begeleid door Nederlands aanstormend pianotalent Thijs Willers.

 

 

Concertgebouw debuut

De zangeres en cellist werden aan de vleugel begeleid door de Indiaas-Amerikaanse Pallavi Mahidhara uit New York, die debuteerde in het Concertgebouw, in tegenstelling tot Maria Warenberg die in maart 2025 haar eigen liedrecital Into the Night in de kleine zaal zong onder begeleiding van niemand minder dan Malcom Martineau. Mahidhara is opgeleid aan het Curtis Institute of Music en de Hochschule für Musik Hans Eisler en studeerde bij Dimitri Baskirov aan de Escuela Suprior de Reine Sofia. De pianiste heeft een goede techniek, een helder spel met een duidelijke begeleiding in haar linkerhand en een licht spel in de diskant. Met haar intieme klanken trekt ze het oor van haar luisteraars de klankkast van de vleugel binnen. Toch klonk haar geliefde Dans nr. 2 op. 37 van Granados, als solistische opening van het concert, weinig vurig en gepassioneerd. Als programmawijziging speelde Mahidhara Clair de Lune van Debussy, een waar waagstuk naast alle uitvoeringen van grootheden achter de toetsen, waaraan de pianiste zich helaas niet kon meten. Mahidhara speelde heel mooi, maar de nacht werd niet betoverd door het licht van de maan. De muziekdoos op. 32 (1893) van Anatoli Lyadov stond wel op het programma en klonk amateuristisch kinderachtig, wat de opzet van Mahidhara’s interpretatie was. In de tijd van Lyadov kende de muziekdoos een mechanisch opwind mechanisme en zo klonk Lyadovs compositie in het Concertgebouw. De pianiste liet op humoristische wijze merken dat het opwindmechanisme naar het einde toe helemaal was afgedraaid en na een spannend moment van stilte de slotnoot toch nog tot klinken kon worden gebracht. Tijdens de drie delen uit Romeo en Julliet van Prokofiev haalde de pianiste het meeste volume uit de vleugel en maakte door haar heldere spel en zeer verhalende interpretatie de meeste indruk. Met deze muziek heeft ze ook hoge ogen gegooid tijdens de zesde Internationale Prokofiev-competitie, want daar won ze achter Sergei Redkin in 2013 de tweede plaats.

 

 

Hartstochtelijk verlangen

Op de momenten dat Mahidhara het meest tot haar recht kwam, was tijdens de begeleiding van Maria Warenberg, waarbij zij de prachtige volle klank van de zangeres helder en met gelijk tegewicht aanvulde. Warenberg zong twee liederen van Rachmaninoff, De droom en De stilte van de geheime nacht, vol van verlangen naar het moederland. De kwaliteiten van Warenberg kwamen voor mij vooral tot uiting in de liederen Op het rumoerig bal, Het was vroeg in de lente, en Mijn genie, mijn engel, mijn vriend  van Tchaikovski. Het harstochtelijk verlangen was voelbaar in de kleine zaal van het Concertgebouw die de zangeres met haar mooie volle klank en kleuring van haar stem vulde, waarbij de pianiste ook van zich liet horen en de musiciënnes een gelijkwaardig duo vormde. Iets van deze passie, warmte en kleuring is te beluisteren op de website van de Koningin Elisabethwedstrijd, waar Maria Warenberg tijdens dit concours in 2023 een finaleplaats behaalde.

 

 

Digitale techniek

Inmiddels is de digitale techniek ook het concertgebouw binnengeslopen in de vorm van een digitaal scherm boven de vleugel, keurig tussen twee pilaren geplaatst. Daarop werden alle werken aangekondigd, wat ik nogal kinderachtig vond, daar de musici net daarvoor zelf mondeling iets vertelde over de te spelen muziek, waarbij de engelstalige Mahidhara vaak wel slecht te verstaan was. Ook alle liedteksten werden in het Nederlands op het scherm geprojecteerd, wat ik enigszins storend vond en de intimiteit van de kleine zaal met zijn mooie architectuur weghaalde. Het werd pas echt storend toen delen werden overgeslagen of zelfs tot 2 keer toe een foutieve tekst werd geprojecteerd. Waarschijnlijk vinden de programmeurs van het Concertgebouw dat ze met de tijd en hun publiek mee moeten gaan, maar geef mij dan toch maar het irritante geritsel bij het omslaan van de blaadjes van het papieren concertprogramma.

 

 

De vervanging

Voor het laatste gedeelte van het programma, betrad cellist Isaac Lottman het podium alsof hij van de straat was geplukt tijdens een potje voetbal. Bij de eerste tonen die hij op zijn instrument aanstreek, bleek deze houding een verkeerde indruk te hebben gewekt. Zijn solistische inleiding van Pauline Viardot’s (1821-1910) Die Sterne, zorgde dat ik meteen op het puntje van mijn stoel zat. Ook componiste Viardot zal vast verrukt geweest zijn met deze volle en gloedvolle inleiding. Warenberg en Mahidhara lieten de sterren aan de donkere hemel langzaam voorbij trekken in de kleine zaal. Het speet mij meteen dat Lottman alleen de begeleiding van de liederen zou spelen en geen solowerk. Natuurlijk was dat te begrijpen, maar door dit gemis stond het publiek na een klein uur muziek weer buiten. Lottman, die zes jaar heeft gestudeerd bij Pieter Wispelwey, vertrekt komende september naar België om zijn spel verder te ontwikkelen bij Gary Hoffman en Jeroen Reuling in de Koningin Elisabeth Muziekkapel. Aan de reacties in het publiek was te horen dat deze eerste en tweede  prijzen winnende cellist inmiddels bij hun al bekend is.

 

 

Prinsengachtconcert

Het publiek was waarschijnlijk afgekomen op broer en zus Warenberg, waarbij Maria degene was die het publiek voor zich innam. Na een mooie inleiding van de vervangende cellist en pianiste, zong ze Morgen van Richard Strauss, waar haar kracht niet helemaal uit de verf kwam. Maar Maria heeft alle kansen haar muzikale zangkwaliteiten verder te ontwikkelen in Frankrijk, waar zij sinds seizoen 24 / 25  lid is van La Troupe Lyrique van de Opéra National de Paris. Als slot van het concert klonk het lied Yo so Maria van de geliefde componist Piazolla. Grappig genoeg, en waarschijnlijk daarom gekozen, betekent dit ‘Ik ben Maria’. En dat terwijl Maria Warenberg met de donkere kleuring in haar stem zich zou welhaast kunnen meten met die van een andere grote Maria. Zelf vond ik de uitvoering te perfect en te gepolijst en mistte ok de rauwheid van Argentinië, maar het publiek reageerde uitzinnig. Waarschijnlijk was dit slotlied de opmaat voor het Prinsengrachtconcert van zaterdag 22 augustus, waar Warenberg samen met celliste Sol Gabetta is uitgenodigd door pianist Leif Ove Andsnes. Dus begeef u naar Amsterdam of zet u neder achter de TV!

Suus Blanke

 

Info:

Website Maria Warenberg:

https://www.mariawarenberg.com/

 

Website Isaac Lottman:

https://www.isaaclottman.com/

 

Website Pallavi Mahidhara:

https://www.pallavimahidhara.com/

 

Interview en filmpje Maria Warenberg:

https://www.concertgebouw.nl/ontdek/maria-warenberg-zingen-geeft-mij-vrijheid

 

Maria Warenberg zingt tijdens het Prinsengrachtconcert op 22 augustus 2026:

https://prinsengrachtconcert.nl/

Concert Jonge Nederlanders in het Concertgebouw met Isaac Lottman:

https://www.concertgebouw.nl/concerten/41701219-jonge-nederlanders-isaac-lottman