Pianist Andrey Gugnin verdient een heel groot publiek

Bösendorfer Piano Series. Andrey Gugnin, piano. Werken van: Sibelius: Impromptu’s opus 5 nr 1, 5 en 6, Scriabin: Fantasie n b opus 28, Szymanowski: Sonate nr 2 in a opus 21, Janáček: In de mist, Grieg: uit: Lyrische stukken opus 62 nr 5 ‘Spook’, Prokofiev: Sonate nr 7 in bes opus 83. Gehoord: 19 november 2026, Waalse Kerk, Amsterdam

Door Willem Boone

 

Eminent en ten onrechte onbekend

Hoe kan het nou dat een pianist zulke eminente gaven heeft en toch (nog) nauwelijks bekend is? Hoe kan het zijn dat hij niet pianoseries in den lande opluistert en dat orkesten als het Koninklijk Concertgebouw Orkest niet bij hem in de rij staan? Waarom maakt hij niet zijn opwachting in de Vriendenloterijconcerten waar gehypete collega’s meermaals optreden? Dit zijn zo maar een paar vragen die door mijn hoofd speelden na het recital van Andrey Gugnin. De organisatoren van de Bösendorfer Piano Series van de Waalse Kerk in Amsterdam hebben het goed gezien door de jonge Rus voor de tweede keer uit te nodigen. Maar je zou willen dat alle organisatoren van pianoseries in Nederland alsmede de directies van de Nederlandse orkesten dat voorbeeld volgden. Die zou ik bij dezen op willen roepen en als ik toch een ‘verlanglijstje’ mag inleveren, dan weet ik nog wel een paar namen, zoals die van de pianisten Luis Fernando Perez, Jiaxin Min en violist Stephen Waarts.

 

 

Ragfijne opening

Al had Gugnin alleen maar het eerste stuk van de avond gespeeld, de Impromptu opus 5 nr 5 van Sibelius, dan zou de avond al geslaagd geweest zijn. Hij had er verstandig aan gedaan om hiermee zijn recital te openen in plaats van met de Fantasie opus 28 van Scriabin. Dat zou zo direct op de ‘nuchtere maag’ wat al te heftig geweest zijn, terwijl de avond nu ragfijn begon met genoemde Impromptu. Het leek wel alsof er een briesje opstak, waarbij de pianist met een fluwelig timbre speelde. Het was overigens aardig dat hij pianowerken van Sibelius speelde. Deze behoren tot de minst bekende werken van de Finse componist, die overigens zei dat hij niet van piano hield omdat ‘het instrument niet kon zingen.’ De pianist bewees het tegendeel en ook zijn vertolking van Scriabin was niet overwegend hemelbestormend, maar juist subtiel en fijnzinnig. Dat gold ook voor de felste forte-uitbarstingen waar zijn timbre mooi bleef. Zodoende werd het geen krachtmeting met de vleugel en straalde deze vertolking noblesse uit. Imposant waren de laatste akkoorden die stonden als een huis.

 

 

Szymanovsky

Gugnin had met zijn programma niet steeds voor de gebaande paden (‘Eindelijk eens een keer geen Chopin’ hoorde ik na afloop iemand zeggen!) gekozen en zodoende stond de Tweede sonate van Szymanovsky op het programma.  Een lang, maar niet altijd even coherent stuk dat hij van de Ipad speelde. De inzet van het eerste deel paste trouwens qua sfeer bij de laatromantische ontboezemingen van Scriabin. Het spel van de pianist straalde rust uit en hij maakte indruk met zijn beeldende en verhalende speeltrant. Hier hoorde je duidelijk iemand spelen die een verhaal vertelde aan de piano. Dit concert werd live door Radio 4 uitgezonden, dus het zou een idee zijn om deze sonate nog eens te beluisteren. Dat zou goed uitkomen, want het was geen compositie die direct haar geheimen prijsgaf.

 

 

Sibelius,  Janáček  en Grieg

Na de pauze klonken de Impromptu’s opus 5 nr 1 en 6 van Sibelius. Het was mooi hoe de pianist er bij nr 1 steeds een noot uit lichtte en deze de juiste lading gaf. In nr 6 was nogmaals zijn fluwelige toucher te bewonderen. Janáček is een andere componist die niet zo vaak op recitalprogramma’s verschijnt. Gugnin liet een paar keer de muziek van de ene componist overgaan in die van de andere en de eerste noten van de suite ‘In de mist’ pasten goed bij de muziek van Sibelius. Ook hier klonk de muziek glashelder, met een soms breekbaar toucher, net zoals het allereerste stuk gespeeld werd. De Rus liet horen dat de muziek van Janáček haar eigen bekoring heeft en soms bitterzoet van karakter is. Ook hier speelde hij zonder onderbreking het Lyrische stuk opus 62 nr 5 van Grieg, waarbij het even duurde voor ik doorhad dat het inmiddels om muziek van de Noor ging! De uitvoering had iets hallucinerends, gespeeld met een prachtig legato.

 

 

Prokofiev

De Zevende sonate van Prokofiev is dan juist weer een heel bekend stuk, een toetssteen voor veel pianisten, bijvoorbeeld om te zien hoe zij het beruchte laatste deel, Precipitato, waarvan de meest uiteenlopende versies bestaan, spelen. Prokofiev is wat mij betreft een componist die heel vaak ‘verkeerd’ gespeeld wordt in de zin dat veel musici vooral het meedogenloze en gewelddadige benadrukken, terwijl dat maar één aspect van diens muziek is. Gugnin trapte gelukkig niet in die val en liet soms bij vlagen opnieuw bijna kwetsbaar spel horen. Het was elastisch, soms bijna subtiel en niet agressief. Het deed soms denken aan de manier waarop Gilels deze muziek speelde. Dat gold in nog sterkere mate voor het tweede deel, Andante caloroso, waarvan de melodie mij altijd vagelijk aan een blues doet denken. Hier toonde hij gevoel voor lyriek en de climax halverwege was minder agressief dan je deze doorgaans hoort. Hij benadrukte niet alleen maar het sardonische element, maar ook hoe desolaat deze muziek eigenlijk is. Ik heb het niet vaak zo horen spelen. In het laatste deel trok hij alsnog alle registers open en zette in een flink tempo in. De obstinate basmotieven liet hij duidelijk uitkomen en nu liet hij horen dat hij wel degelijk meedogenloos kon uitpakken. Aan het eind ontplofte hij bijna, maar het was zeker een uiterst muzikale Prokofiev. Als toegift volgde een poëtische Mazurka opus 3 nr 9 van Scriabin.

Ik spreek hierbij nogmaals de hoop uit dat organisatoren en impresario’s deze pianist weten te vinden, want hij is het waard om door een groot publiek gehoord te worden!

Willem Boone

 

Info:

https://dewaalsekerk.nl/muziek/bosendorfer-piano-series-26-27/andrey-gugnin-bosendorfer-piano-series

 

 

 

You May Also Like

Debuut González-Monjas bij NedPho overtuigt in Respighi

Frisse Agrippina triomfeert in NTR ZaterdagMatinee

Evgeny Kissin en Sir Andras Schiff smelten als pianoduo niet samen

Twee werelden op één podium