The Bad plus: Reid Anderson, bas, Dave King, drums & Chris Potter, tenorsaxofoon, Craig Taborn, piano. Muziek van Keith Jarrett’s American Quartet. Gehoord: 10 april 2026, Muziekgebouw i.s.m. Bimhuis, Amsterdam.

Door Michael Klier

 

Tijdens het eerste kwartier werd het publiek weggeblazen. Drummer Dave King ging te keer alsof hij het moest opnemen tegen een hele Big Band. Bassist Reid Andserson leek even van slag en stelde zijn GlockenKlang versterker vervolgens nog harder open. Pianist Craig Taborn gebruikte zijn vuisten om de toetsen te bewerken. En ook Chris Potter speelde wild en virtuoos. Het was even inkomen tijdens het The Bad Plus concert in Amsterdam in het kader van de lange afscheidstournee van de band.

 

 

Keith Jarrett

Wie door de naam van jazzlegende Keith Jarrett op dit concert was afgekomen leek er in eerste instantie bedrogen uit te komen. De explosieve klankencocktail had niets met zijn solowerk of het befaamde The Köln Concert te maken. In het begin van de jaren ’70 werkte pianist Jarrett in triobezetting met Charlie Haden en Paul Motian. In 1973 kwam saxofonist Dewey Redman erbij en bracht het zogenaamde American Quartet (Jarrett had ook een kwartet met Europese musici) een reeks invloedrijke albums uit. Deze tot 1976 gezamenlijk optredende band is veel minder bekend, maar heeft met hun baanbrekende combinatie van swing, vrijheid en volksliedachtige ballads wel degelijk jazzgeschiedenis geschreven.

 

 

American Quartet

Een van de kenmerken van Jarretts American Quartet waren de zeer uitgesproken persoonlijkheden. Jarrett had het grootste respect voor het muzikale talent van zijn bandleden, maar hij moest een manier vinden om voor hen te componeren. In de jaren zeventig was de jazz op alle fronten zoekende. Door de intensiteit van de freejazz over te nemen, maar die te kaderen, liet Jarrett een akoestisch kwartet klinken zoals het nog nooit eerder had geklonken. ‘The American band was the democracy: four sort of radical individualists who were willing to play together. They each thought their job was to do exactly what they wanted to, and in that context I was always aware of allowing as much freedom as possible for each person to do that.’ omschrijft hij zijn composities.

 

 

The Bad Plus

The Bad Plus is 26 jaar geleden opgericht. Oorspronkelijk begonnen ook zij als een trio en pas vanaf 2021 spelen ze in kwartetformatie. Helaas is 2026 het laatste jaar van The Bad Plus. De oprichters Anderson en King hebben voor hun laatste seizoen twee bijzondere musici erbij gevraagd. Met pianist Taborn hadden ze al acht jaar geleden een plaat opgenomen. En saxofonist Potter heeft met Jarretts drummer motion lang samengewerkt. Geen verrassing dus dat zij de muziek van Keith Jarretts American Quartet als inspiratiebron en basis voor hun programma gebruikten.

 

 

Eerbetoon

Maar dit project is meer dan een eerbetoon: ‘Natuurlijk spelen we zijn oude platen niet noot voor noot na. We spreken de muzikale taal van Jarrett, maar we vertellen ons eigen verhaal“, vertelt King. Tijdens het ruige begin met Misfits en Got to get some sleep moesten Potters expressieve tenorsaxofoon en Taborns briljante pianospel zich nog ruimte zoeken tussen Kings geniaal drukke slagwerkgeweld. Veel gevoeliger klonk Hadens compositie Silence waarin de musici gelukkig evengoed thuis waren. Het was een en al genieten bij het subtiele melodische en ritmische samenspel van deze door de wol geverfde musici.

 

 

Swingende toegift

Redmans Muchi Muchi ademde opnieuw de rauwe, nietsontziende energie van het American Quartet. Maar King gaf zijn medespelers dit keer meer ruimte. De enige toegift ontwikkelde zich over een swingende vamp van Anderson: geweldig gelaagde jazz die voor mij nog uren had mogen doorgaan.

Michael Klier

Foto’s: Martin Kemeter,

 

De recensie verschijnt ook op https://musicwork.shop/blog/

 

Info:

http://www.muziekgebouw.nl

Tags: Jazz, Bimhuis, The Bad Plus, Craig Taborn, piano, Chris Potter, tenorsaxofoon, American Quartet, Reid Anderson, bas, Dave King, drums, Keith Jarrett, Charlie Haden, Paul Motian, Dewey Redman, The Köln Concert