Kamermuziek in Edesche Concertzaal. Sonates van Stravinsky, Fauré, Brahms en Ravel. Simone Lamsma (viool) & Jonathan Fournel (piano). Gehoord: 27 september 2025, Edesche Concertzaal, Ede. Volgende concerten in De Keuze van Forunel: 15 november 2025 en 7 maart 2026 aldaar.

Door Wenneke Savenije

 

Gouden Duo

Het duurt even voordat je met het OV vanuit Amsterdam de Edesche Concertzaal hebt bereikt, een prachtige concertzaal in een omgebouwde kerk in het hart van de Bijbelbelt, waar de programmering nu al dertien jaar lang buitengewoon goed is. Dit seizoen is niemand minder dan de Franse sterpianist Jonathan Fournel, die in 2021 het Koningin Elisabeth Concours in Brussel won, er ‘artist in residence’. Hij heeft drie concerten samengesteld, waarvan de eerste afgelopen zaterdag plaatsvond. In tijden waarin sonates voor viool en piano minder en minder worden geprogrammeerd, vanuit de twijfelachtige veronderstelling dat het publiek dat saai zal vinden en wegblijft, koos Fournel voor zijn eerste concert nu juist voor een sonate-programma met de queen van het Nederlandse vioolspel Simone Lamsma. Dat bleek een goed idee, want de zaal zat behoorlijk vol en het gouden duo Lamsma en Fournel speelden de sterren uit de hemel.

 

 

Delen in eerlijkheid

Jonathan Fournel (1993) wordt vaak geprezen om de combinatie van technische perfectie en muzikale gevoeligheid. Zijn heldere pianospel is integer en lyrisch, met een verfijnd gevoel voor detail, kleur en nuance. Maar Fournel kan zich ook manifesteren als een tijger, die snel, fel, krachtig en elegant uit de partituur ‘springt’ om te overdonderen. Hij wil de muziek graag ‘met eerlijkheid delen’ en zo denkt Simone Lamsma (1985) er ook over: ‘Muziek is mijjn manier van leven, mijn passie’ …’De klank van een violist is een reflectie van zijn/haar ziel; het is erg persoonlijk’… ‘Als een stuk me emotioneel niet raakt, speel ik het niet. Het moet overtuigend zijn. … Uiteindelijk draait het altijd om de muziek.’  Op haar 2e wist ze al dat ze violiste wilde worden, vanaf haar 11e studeerde ze aan de Yehudi Menuhin School in Stoke d’Abernon, Surrey, en later aan de Royal Academy of Music in Londen, waar ze cum laude afstudeerde. Het adagium van wijlen Herman Krebbers, ‘Perfectie valt niet te verbeteren’, is haar op het lijf geschreven, maar Lamsma is veel méér dan een verbluffend perfect en virtuoos musicerende violiste. Binnen de glasheldere architectuur van haar interpretaties, gloeit het vuur van passie en bevlogenheid, wat zich vertaalt in een loepzuivere en fonkelende toonvorming met de kracht van een laserstraal en de fiijnzinnigheid van waarachtig doorleefde muziekliefde.

 

 

 

Stravinski

Lamsma en Fournel openden met een prikkelende no nonsense-lezing van Stravinsky’s Suite Italienne, een op de Russische folklore en de barok gebaseerd stuk dat al gauw melig gaat klinken als het niet goed wordt uitgevoerd. Stravinski baseerde de Taratelle uit dit stuk op muziek van Pergolesi, waarbij pas later duidelijk werd dat diens muziek in feite afkomstig was van de Nederlandse graaf Unico Wilhelm van Wassenaer, wiens voormalige landhuis Kernhem op nog geen halve kilometer van de Edesche Concertzaal staat. De Suite Italienne moet het hebben van story telling, expressiviteit, inventiviteit, humor en flexibiliteit, waarbij viool en piano een gelijkwaardige rol spelen. Lamsma en Fournel bleken in dit werk volledig aan elkaar gewaagd, waarbij Lamsma met haar fiere toon en welsprekende fraseringen fungeerde als de muzikale gangmaker, terwijl de poétische Fournel de grondig gereviseerde Bösendorfer tot de verbeelding liet spreken.

 

 

Fauré, Brahms en Ravel

Er volgden een prachtige uitvoering van Fauré’s altijd weer indrukwekkende Violsonate nr. 1, die van meet af aan geliefd was onder legendarische violisten als Eugène Ysaÿe, Jacques Thibaud, George Enescu en pianisten als Alfred Cortot. Het stuk speelt ook een rol in Opzoek naar de verloren tijd van Proust en dat is begrijpelijk, omdat de muzikale inhoud, de formele structuur en de sfeer van dit laat-romantische werk zo bijzonder zijn. In vloeiende dialogen drongen Lamsma en Fournel door tot de enigszins mysterieuze essentie van het werk. Daarna klonk de wat mij betreft mooiste sonate van Brahms, de Vioolsonate nr. 3, op in al zijn warmte, melancholie en oerkracht, waarbij de stralende en gloeiende klank die Lamsma tevoorschijn toverde uit haar ‘nieuwe’ Stradivarius, de Aurora ex-Foulis die ze pas drie maanden geleden van een weldoener in bruikleen kreeg, zó verdragend en krachtig was dat ze er makkelijk de Notre Dame in Parijs of Carnegie Hall in New York mee had kunnen vullen.  Fournel volgde en beantwoordde haar als een ideale ‘partner in crime’.

 

 

Tot besluit wierp Lamsma zich met haar lange blonde haren op als geboren zigeuner in de duizelingwekkend goed gespeelde solo-inleiding van Ravels Tzigane, waar het temperament vanaf spatte. Fournel voegde zich bescheiden maar daadkrachtig bij haar, om samen te eindigen in een meeslepende en explosieve czardas. Het was een concert van ongekende klasse, waarmee duidelijk werd dat de kracht en de schoonheid van vioolsonates nog lang niet als ‘passé’ hoeft te worden beschouwd.

Wenneke Savenije

 

Info:

https://www.edescheconcertzaal.nl

 

Herhaling van dit programma op 22 oktober in het Concertgebouw:

https://www.concertgebouw.nl/concerten/8507448-simone-lamsma-en-jonathan-fournel-spelen-ravel-en-brahms

 

Zie ook recensie van Willem Boone van 7 december 2023 op deze website.